Galeria Forografii

A free template from Joomlashack

A free template from Joomlashack

choco_160x600

Licznik odwiedzin

Dzisiaj17
Wczoraj75
W tym miesiącu520
Wizyty razem125482
Odwiedza nas 10 gości


Katologowanie stron
Start arrow Małżeństwo
Małżeństwo Drukuj Poleć znajomemu
Oceny: / 0
KiepskiŚwietny 
14.12.2007.
Małżeństwo — uniwersalna instytucja społeczna łącząca małżonków, legalizująca ich wspólne życie, wiążąc je emocjonalnie i ekonomicznie. Zazwyczaj stanowi podstawę rodziny. Zwyczaje i prawa dotyczące małżeństw różnią się w różnych społecznościach. W kulturze europejskie małżeństwo jest instytucją prawną. Najczęściej występującą na świecie i jedyną dopuszczalną obecnie w polskim porządku prawnym formą małżeństwa jest związek jednej kobiety i jednego mężczyzny. Niektóre inne państw dopuszczają jednak małżeństwa osób tej samej płci lub małżeństwa z udziałem większej liczby osób.
Małżeństwa sakramentalne wszystkich legalnych wyznań w Polsce są traktowane na równi z małżeństwami zawieranymi w urzędach stanu cywilnego, o ile przewidują to właściwe ustawy.

>>> W galerii zdjęcia z uroczystości ślubnej

Historia

Ślub dawniej oznaczał złożenie uroczystej przysięgi wobec bóstwa lub wybranej grupy ludzi. Przysięga polegała najczęściej na zobowiązaniu się do wykonania pewnych rzeczy (np.: darowizny na rzecz konkretnego klasztoru, czy kościoła), jeżeli zdarzy się to, czego oczekiwał, pragnął składający ślub. Wykonanie ślubu było sprawą honoru. W antropologii jest on jednym z ważniejszych rytuałów przejścia.

U Słowian (przed przyjęciem chrześcijaństwa) jako forma zawarcia związku małżeńskiego funkcjonował rytuał zwany swaćbą.

Swaćba - inaczej wesele. Staropolska, słowiańska forma ślubu małżeńskiego. Uroczysta ceremonia zawarcia związku małżeńskiego, polegająca na złożeniu przysięgi przed bogami w obecności Żercy lub Swata.
Swaćbę poprzedzał zwyczaj swadźby (określenie mylnie stosowane zamiennie, pisane jak prośba - stąd późniejsze swadźbić i swadziebny), czyli zwyczaj swatania. Małżeństwo było więc u dawnych Słowian przyjacielską, dobrowolną umową, stwierdzoną obopólnymi darami równej wartości (jeszcze w szlacheckiej Polsce posag winien równać się wianu) i wiążącą rodziny stałą przyjaźnią (małżeństwo łączyło, swoiło rody).
Źródło: Wikipedia

Przed małżeństwem

W wielu kulturach małżeństwo jest poprzedzone zazwyczaj okresem narzeczeństwa. Ceremonią która wprowadza parę w ten okres są zaręczyny.

Zapowiedzi w polskiej tradycji poprzedzają ślub kościelny. Ksiądz w parafii każdego z młodych przez trzy kolejne tygodnie ogłasza podczas mszy informacje o planowanej uroczystości.

Zawarcie małżeństwa

Ślub — uroczystość zawarcia małżeństwa w czasie, której "tak" mówią sobie panna młoda i pan młody. Ślub nie może się odbyć bez dwojga świadków, którzy zgodnie z europejską tradycją są niezbędni, aby w razie zniszczenia dokumentów mogli oni poświadczyć zawarcie związku. W Polsce śluby zawierane są najczęściej w sobotę i rzadziej w niedzielę.

Ślub kościelny wiąże młodą parę w świetle prawa kanonicznego prowadząc do powstania małżeństwa sakramentalnego. Zgodnie z dogmatami religii katolickiej małżeństwo jest zawierane przed obliczem Boga i jest nierozerwalne, aż do śmierci jednego z małżonków. Może zostać unieważnione, jeżeli odpowiednia instytucja prawa kanonicznego uzna, że zostało zawarte z naruszeniem odpowiednich kanonów.

Ślub cywilny prowadzi do zawarcia związku w świetle prawa rodzinnego, który może zostać zakończony za życia kobiety i mężczyzny poprzez rozwód. W świetle prawa kanonicznego rozwodnicy wchodzący w nowe cywilne związki małżeńskie, nie mogą przystępować do sakramentów, bo nie mają prawa do rozgrzeszenia podczas spowiedzi.

Ślub konkordatowy jest ślubem kościelnym, który ma równocześnie status cywilnego (konkordat - umowa między państwem i Kościołem katolickim).

Uroczysta forma ślubu stanowi niezwykle ważne wydarzenie w kulturach większości społeczeństw. W krajach europejskich panna młoda i pan młody są przez osobę prowadzącą ceremonię pytani o to, czy pragną zawrzeć ślub. Bez obopólnej zgody małżeństwo nie może być zawarte. Oboje muszą spełniać określone kryteria wiekowe, aby ich zgodna była w pełni świadoma. Publiczna forma ślubu pozwala każdemu członkowi społeczności na zgłoszenie sprzeciwu, jeżeli jego zdaniem zachodzącą okoliczności uniemożliwiając zawarcie związku. W Polsce zarówno ślub kościelny, jak i cywilny wiążą się ze znacznymi wydatkami. W zależności od rejonu mogą się one mieścić w zakresie tysięcy złotych.

Obrączka ślubna — rodzaj biżuterii zakładanej przez każdego z młodych na palec przyszłego współmałżonka, która ma być widocznym znakiem zmiany stanu cywilnego. W innych kulturach podobne znaczenie przypisywane jest specjalnemu strojowi lub innych przedmiotom. Symbolicznym zakończeniem ceremonii jest w krajach europejskich pocałunek składany przez pana młodego na ustach panny młodej.

Inne małżeństwa

W większości państw dozwolone jest jedynie małżeństwo jednego mężczyzny i jednej kobiety (monogamiczne), a pozostałe jako bigamia są karalne. Tak też uregulowane zostało małżeństwo w prawie polskim. O związek monogamiczny oparte jest także małżeństwo sakramentalne w kościołach chrześcijańskich. W niektórych krajach muzułmańskich dozwolone są małżeństwa poligeniczne, natomiast rzadko spotyka się legalne pozostałe formy poligamii.

W niektórych krajach (Holandia, Belgia, Kanada, Hiszpania oraz RPA) instytucja małżeństwa obejmuje także pary tej samej płci.

W innych krajach (w tym w ponad połowie krajów UE) dla osób tej samej płci wprowadzono w prawie instytucję rejestrowanego związku partnerskiego, dającą partnerom część lub te same prawa i przywileje co małżeństwo.

Posag i wiano

W niektórych krajach ceremonie ślubne odprawiane są z udziałem dzieci, które potem jako dorośli zmuszane są do trwania w związkach zawartych bez ich świadomej zgody. W pewnych kręgach kulturowych ze ślubem wiąże się zawarcie umowy między rodzinami pana młodego i panny młodej. W zależności od zwyczajów albo rodzice panny młodej muszą zapłacić rodzinnie pana młodego posag albo na odwrót dawane jest wiano. Posiadanie wielu synów lub córek może się wiązać z ogromnym kosztem dla rodziców, którzy nierzadko bankrutują, aby związać małżeństwem wszystkie dzieci. Patologie związane z tymi obyczajami prowadzą niekiedy do mordowania dzieci jednej z płci, aby uniknąć ogromnych wydatków. W niektórych kulturach przyszli małżonkowie nie decydują o zawarciu związku, a jeżeli przeciwstawią się woli rodziców mogą zostać brutalnie ukarani. Syn albo córka, którzy wejdą w związek niezaakceptowany przez rodziców są czasami mordowani, bo rodzina uznaje to za hańbę i mści się zgodne z zasadą wendety.
Źródło: Wikipedia

ROCZNICE MAŁŻEŃSKIE

Pierwsza - papierowa
Druga - bawełniana
Trzecia - skórzana
Czwarta - kwiatowa
Piąta - drewniana
Szósta - cukrowa (lub żelazna)
Siódma - wełniana (lub miedziana)
Ósma - spiżowa
Dziewiąta - wiklinowa
Dziesiąta - cynowa
Jedenasta - stalowa
Dwunasta - jedwabna (lub lniana)
Trzynasta - koronkowa
Czternasta - kości słoniowej
Piętnasta - kryształowa
Dwudziesta - porcelanowa
Dwudziesta piąta - srebrna
Trzydziesta - perłowa
Trzydziesta piąta - koralowa
Czterdziesta - rubinowa
Czterdziesta piąta - szafirowa
Pięćdziesiąta - złota
Pięćdziesiąta piąta - szmaragdowa
Sześćdziesiąta - diamentowa
Siedemdziesiąta piąta - brylantowa

Za długoletnie pożycie małżeńskie (50 lat - złota rocznica) Wojewoda ma prawo wystąpić do Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej o nadanie specjalnych odznaczeń jubilatom.

KODEKS RODZINNY I OPIEKUŃCZY
Tekst ujednolicony po zmianie z 12 czerwca 2003 r. (Dz. U. Nr 130 z 24 lipca 2003 r.)


Tytuł I.
MAŁŻEŃSTWO

DZIAŁ I
ZAWARCIE MAŁŻEŃSTWA


Art. 1. [Zawarcie małżeństwa] § 1. Małżeństwo zostaje zawarte, gdy mężczyzna i kobieta jednocześnie obecni złożą przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego oświadczenia, że wstępują ze sobą w związek małżeński.

§ 4. Mężczyzna i kobieta, będący obywatelami polskimi przebywającymi za granicą, mogą zawrzeć małżeństwo przed konsulem lub przed osobą wyznaczoną do wykonywania funkcji konsula.

Art. 3. [Dokumenty] § 1. Osoby zamierzające zawrzeć małżeństwo powinny złożyć lub przedstawić kierownikowi urzędu stanu cywilnego dokumenty niezbędne do zawarcia małżeństwa, określone w odrębnych przepisach.

§ 2. Jeżeli otrzymanie dokumentu, który osoba zamierzająca zawrzeć małżeństwo jest obowiązana złożyć lub przedstawić kierownikowi urzędu stanu cywilnego, napotyka trudne do przezwyciężenia przeszkody, sąd może zwolnić tę osobę od obowiązku złożenia lub przedstawienia tego dokumentu.

§ 3. Kierownik urzędu stanu cywilnego wyjaśnia osobom zamierzającym zawrzeć małżeństwo doniosłość związku małżeńskiego, przepisy regulujące prawa i obowiązki małżonków oraz przepisy o nazwisku małżonków i o nazwisku ich dzieci.

Art. 4. [Termin zawarcia małżeństwa] Małżeństwo przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego nie może być zawarte przed upływem miesiąca od dnia, kiedy osoby, które zamierzają je zawrzeć, złożyły kierownikowi urzędu stanu cywilnego pisemne zapewnienie, że nie wiedzą o istnieniu okoliczności wyłączających zawarcie tego małżeństwa. Jednakże kierownik urzędu stanu cywilnego może zezwolić na zawarcie małżeństwa przed upływem tego terminu, jeżeli przemawiają za tym ważne względy.

Art. 41. [Zaświadczenie] § 1. Osobom zamierzającym zawrzeć małżeństwo w sposób określony w art. 1 § 2 i 3 kierownik urzędu stanu cywilnego wydaje zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa oraz treść i datę złożonych przed nim oświadczeń w sprawie nazwisk przyszłych małżonków i ich dzieci.

§ 2. Zaświadczenie traci moc po upływie trzech miesięcy od dnia jego wydania.

§ 3. Wydając zaświadczenie kierownik urzędu stanu cywilnego informuje strony o dalszych czynnościach koniecznych do zawarcia małżeństwa.

Art. 6. [Pełnomocnictwo] § 1. Z ważnych powodów sąd może zezwolić, żeby oświadczenie o wstąpieniu w związek małżeński lub oświadczenie przewidziane w art. 1 § 2 zostało złożone przez pełnomocnika.

§ 2.
Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie z podpisem urzędowo poświadczonym i wymieniać osobę, z którą małżeństwo ma być zawarte.

Art. 7. [Forma oświadczenia] § 1. Jeżeli małżeństwo jest zawierane przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego, oświadczenia o wstąpieniu w związek małżeński powinny być złożone publicznie w obecności dwóch pełnoletnich świadków.

§ 2. Kierownik urzędu stanu cywilnego zapytuje mężczyznę i kobietę, czy zamierzają zawrzeć ze sobą małżeństwo, a gdy oboje odpowiedzą na to pytanie twierdząco, wzywa ich do złożenia oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński oraz oświadczeń w sprawie nazwisk małżonków i ich dzieci.

§ 3. Każda z osób zawierających małżeństwo składa oświadczenie o wstąpieniu w związek małżeński, powtarzając za kierownikiem urzędu stanu cywilnego treść oświadczenia lub odczytując je na głos. Osoba nie mogąca mówić składa oświadczenie o wstąpieniu w związek małżeński podpisując akt małżeństwa.

§ 4. Po złożeniu oświadczeń o wstąpieniu w związek małżeński przez obie strony kierownik urzędu stanu cywilnego ogłasza, że wskutek zgodnych oświadczeń obu stron małżeństwo zostało zawarte.

DZIAŁ II
PRAWA I OBOWIĄZKI MAŁŻONKÓW


Art. 23. [Równość praw i obowiązków] Małżonkowie mają równe prawa i obowiązki w małżeństwie. Są obowiązani do wspólnego pożycia, do wzajemnej pomocy i wierności oraz do współdziałania dla dobra rodziny, którą przez swój związek założyli.

Art. 24. [Rozstrzyganie o istotnych sprawach rodziny] Małżonkowie rozstrzygają wspólnie o istotnych sprawach rodziny; w braku porozumienia każdy z nich może zwrócić się o rozstrzygnięcie do sądu.

Art. 25. [Nazwisko małżonków] § 1. O nazwisku, które każdy z małżonków będzie nosił po zawarciu małżeństwa, decyduje jego oświadczenie złożone przed kierownikiem urzędu stanu cywilnego. Oświadczenie może być złożone bezpośrednio po zawarciu małżeństwa albo przed sporządzeniem przez kierownika urzędu stanu cywilnego zaświadczenia stwierdzającego brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa.

§ 2. Małżonkowie mogą nosić wspólne nazwisko będące dotychczasowym nazwiskiem jednego z nich. Każdy z małżonków może również zachować swoje dotychczasowe nazwisko albo połączyć z nim dotychczasowe nazwisko drugiego małżonka. Nazwisko utworzone w wyniku połączenia nie może składać się z więcej niż dwóch członów.

§ 3. W razie niezłożenia oświadczenia w sprawie nazwiska, każdy z małżonków zachowuje swoje dotychczasowe nazwisko.

Art. 26. [Powinowactwo] Z małżeństwa wynika powinowactwo między małżonkiem a krewnymi drugiego małżonka; trwa ono mimo ustania małżeństwa.

Art. 27. [Zaspokajanie potrzeb rodziny] Oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.
 

Dodaj stronę do Elefanta.pl



Elefanta.pl
 
Joomla Templates by Joomlashack